BW Photography

Bardzo miło nam poinformować o wygranych w kolejnych konkursach organizowanych przez AGWPJA, czyli Artystyczny Cech Stowarzyszenia Fotoreporterów Ślubnych (Artistic Guild of the WPJA) organizacje skupiającą najlepszych fotografów ślubnych na świecie. W pierwszej kwartalnej edycji Q1 AGWPJA w rankingu ogólnym zajęliśmy 10 miejsce, a to wszystko za sprawą tych dwóch fotografii:

3 MIEJSCE W KATEGORII ENGAGEMENT PORTRAIT & WEDDING DAY

Judge’s Comments:  1. Stunning image. Fantastic location and conceptually very well done. I suggest correcting the vignetting and distortion at the sides but otherwise a really great job.

15 MIEJSCE W KATEGORII CEREMONY

Judge’s Comments:  1. The fisheye works pretty well here but I think the image is improved with a tighter crop, eliminating the left and right side.

Miło znaleźć się w pierwszej dziesiątce z takimi nazwiskami, jak Dino Lara z Filipin czy Sol Tamargo z Meksyku. Także dość ładnie zaczęliśmy nowy sezon ślubny

J.

“Morskie Oko to Tatrów dusza zwierciadlana…”

Najpiękniejsza sceneria polodowcowa w Tatrach, która zachwyciła m.in. pierwszego zdobywcę Mt Everestu Sir. E. Hilarego. Jesienią Morskie Oko błyszczy najpiękniej wśród gamy kolorów: na szczytach leży już pierwszy śnieg, kontrastujący z ciemnymi urwiskami ścian skalnych, głęboka zieleń kosodrzewiny odcina się od rdzawych hal, a na tle zwałów piargów wyrastają sylwetki ciemnych limb i świerków, poprzetykane gdzieniegdzie złocącymi się brzozami i krwistoczerwonymi jarzębinami. Dodajmy do tego specyficzny błękit jesiennego nieba i oto mamy wokół niezwykłego jeziora całą paletę barw. Nagromadzenie wyniosłych szczytów wokół jeziora sprawiło, że od dziesięcioleci Morskie Oko uchodzi za nieoficjalną stolicę polskiego alpinizmu.

Morskie Oko dawniej nazywano Rybim Jeziorem lub Rybim Stawem, gdyż należy do nielicznych zarybionych w sposób naturalny jezior tatrzańskich. Żyją w nim pstrągi. Z Morskim Okiem wiąże się wiele góralskich podań i legend. Według jednej z nich nazwa “bezdennego” jeziora w Dolinie Rybiego Potoku wzięła się stąd, że ma ono jakoby podziemne połączenie z Adriatykiem. Dowodem na to było rzekomo wyłowienie z jego wód butelki, a także szkatułki z kosztownościami, które razem ze statkiem poszły na dno morza.

W czasie naszej wizyty mieliśmy to szczęście, że schronisko obchodziło stulecie i w związku z tym zagrodzono przejście do niego dla wycieczek. Nam się udało tam dotrzeć i mieliśmy to niebywałe szczęście móc podziwiać Morskie Oko bez tłumów. Schronisko ma  niepowtarzalną atmosferę, pyszne grzane wino w szklankach pamiętających czasy PRL’u i smaczne gorące dania. W schroniskowej restauracji pracuje kelnerka Pani Jadzia, również bardzo malownicza postać, od 30 lat związana z Morskim Okiem. Pani Jadzia słynie z tego, że nigdy ponoć nie podreptała nawet nad Czarny Staw – wystarcza jej panorama z okien.
”Pogodne, ciche jak duch, co tonąc w marzeniu

leci w sfery spokojne, burzliwe ominie:

lśni jezioro zamknięte w granitów kotlinie,

jak błyszczący dyjament w stalowym pierścieniu…”

Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Morskie Oko

“…Morskie Oko to Tatrów dusza zwierciadlana -
Patrzcie! teraz jest taka chwila!…

                                                      Na kolana! ” W. Tarnowski

“Halny ścichł. Granatowieje nieba kęs. Złota podkowa W oprawie gwiezdnych, wibrujących rzęs – Jak osiemnasty karat lśni. Rybi Potok brylanty schował Na dnie. A Mnich Słucha, jak biją dzwony w naszej krwi. Morskie – w ściśniętej gór obręczy – Niby potworny pająk śpi. Na Rysach miesiąc bursztynowy klęczy. Ognisko – jak sardoniks – skrami rzuca, płonie. Z Mięguszowieckich suchy, starty leci piarg -Ginie w otchłaniach. Ja ci nie bronię – Moich gorących, koralowych warg.” K. Alberti

Oto druga część z naszej pieszej wędrówki po Dolinie Chochołowskiej i Kościeliskiej. Następnym razem fotografie z Morskiego Oka.

“Poranne białe płyną mgły pod Beskid modrosiny; nad Granatami słońce się lśni przez srebrne pajęczyny. W kotlinie, nisko, schodzi cień
w ciemnych jeziorek głuszy; blady, jesienny, powstaje cień i ranną rosą prószy. ” K. Przerwa Tetmajer

“We mgłach strumienie szumią wód po skale biegnąc ściętej; we mgłach wieczorny opadł chłód na sennych fal odmęty; we mgłach żałobny pomrok z hal i ciemnych zszedł krzesanic - i  we mgłach spływa żal, ach, żal bez dna, bez dna, bez granic…” K. Przerwa Tetmajer

“Dzień wstaje z wolna, patrzy w zadumie,  Zanurza place różowe w toń,  Później ze wstydu podnosi dłoń,  Że pieścić lepiej nie umie…” J. Liebert“Na jasnych, bujnych traw pościeli pod słońce się gdzieniegdzie bieli w zieleni martwy głaz.” K. Przerwa Tetmajer“Góry, chociaż są niezmienne, to ich smak dla każdego z nas jest inny. I to jest najpiękniejsze” Ryszard Pawłowski“Wróć. Tatry przyzwały cię tęsknotą. Pomówimy sam na sam o tobie. Samotne jak ty – kipiące i dzikie - czekamy odważnie. A czas nam serca szarpie i żłobi  jak potok. Zanurz się w naszych mgłach  jak w dniach skąpanych chmurą, Naprzeciw nieba stań i pij nasz urok…”  T. Harsdorf – Bromowiczowa “Od czasu do czasu przychodził taki moment w moim życiu, w którym stawałem na rozstaju dróg. Zawsze wybierałem tą, która prowadziła z powrotem w góry, nawet, jeśli na drugiej czekała na mnie kobieta. ” Walt Unsworth

“…Godziny długie tak w znużeniu trwać – Ocknąć się – znów wstać. Posłuchać jaką wielką falą Serca w zmęczonych piersiach walą, Jak dech w rozgrzane biegiem płuc Grudami krwi gorącej rzuca. Czuć w ten jesienny, rdzawy czas – Jak wiosna się przewala w nas.” K. Alberti

“Cudny górski las w słońca wschodzie promienistym! Ach, jakże go pamiętam! Każde drzewo w ciszy, każdy pień, strom radosny, co ku słońcu dyszy żywiczną ostrą wonią i w błękicie czystym dumną dzidę wierzchołka z zielonego złota wyrzyna dijamentem w niebieskim krysztale, a po pniach ciemnych światło słoneczne migota… ” K. Przerwa Tetmajer

“Ciche leżą kamienie pod skał ciemnym murem…” K. Przerwa Tetmajer
“Na szczytach świerki z japońskiego tuszuCzarne, wycięte w tarczy księżycowej Stoją w płonącym światła pióropuszu Jak w aureoli naokoło głowy. Świat jest z tysiąca jednej nocy przygód, Westchnień, przywidzeń, marzeń i sekretów, Świat wniebowzięty w gwiazd wysokich migot, Świat dla kochanków i świat dla poetów.” K. Wierzyński

“Szmaragdem słońce błyska na ciemnej drzew zieleni, lub przez konary rzuca ognistych pęk promieni. Po niebie i po lesie, po łąk zielonych łanie, przejrzyste, zwiewne idzie błękitne zadumanie. ” K. Przerwa Tetmajer